Fatma ALKAYA

Yorgun ve umarsızdı

Ya kaçaktı ya da mahkum

Elbette bir yakalayan

Bir hakim olacaktı

sorgulayan

Adım adım izleyenecek

Sabırla beklenecekti

Bir belirsizlik sonu ki

Durup kalan,

Yağmur damlası gibiydi

Donuk ve soğuktu

Sevgiye dair,

yanan mum gibi

Somut birşey yoktu görünürde.

Kollarına kelepçe tutturulan

İki suçluydu gözler önünde olan

Kimi sustu, kimi somurttu

Karanlık çöktü, ay küstü

Belki de asacaklardı

o gece

Belirsizlik ilerlerken

sessizce.

Gönülden gönüle

sual çoktu;

Cevap yoktu

Oysa istenilen

O belirsizlik dedikleri

Değinilecek

sadece iki kelimeydi.

Ne söylendi

Ne de söylenecek

zaman verildi.

Onun da suçlusu

Akıp giden belirsizlikti...